Kappers

Twintig jaar geleden verhuisden we, mijn partner en ik, van Nijmegen naar Zuid-Limburg. We waren net afgestudeerd en zochten werk. Het was eind jaren tachtig, de vorige economische crisis. Onze afspraak was: als één van ons een baan vindt dan verhuist de ander mee. Waar dan ook in Nederland. Mijn partner vond uitgerekend een vaste baan in mijn geboorteplaats. En dat terwijl ik op mijn achttiende was vertrokken met de mededeling dat ik daar nooit meer zou gaan wonen. Mooi niet dus.  

Na wat oponthoud vond ik ook werk en we kochten een huis in Parkstad, dat toen nog die vreselijke naam Oostelijke Mijnstreek had. Ik herontdekte het prachtige heuvelland, op een kwartier rijden van ons huis, trok regelmatig de wandelschoenen aan en begon me steeds meer thuis te voelen.

Er bleven mij wel een aantal verschillen tussen Nijmegen en Zuid-Limburg opvallen.  Allereerst het enorme aantal kappers hier. Tot soms wel vijf of zes per straat in een gewone woonwijk! In Nijmegen waren twee kappers in een straat eigenlijk al een uitzondering.

Wat me ook opviel, was de aandacht die mensen hier aan hun uiterlijk besteden. Tip top staat (bijna) iedereen erop. Een jas of broek die niet meer in de mode is, zie ik hier bijna nooit. Op mijn vrije dagen thuis zondigde ik aanvankelijk volop tegen die regel. Viel dat even tegen toen ik op mijn niet-werkdagen onze oudste dochter naar school ging brengen. Oude broek, fleecevest en niet-modieuze jas: dat ging niet op het schoolplein.

Datzelfde gold voor mijn haar. Ik was tijdens mijn studententijd al behoorlijk grijs
geworden, maar had nooit de aandrang gehad daar iets aan te doen. Terug in het zuiden werd er meteen op mij ingepraat. Op mijn trouwdag zo’n peper-en-zout kleurig kapsel, dat kon niet. Een haarspoeling ging al niet meer (te grijs) dus ik liet mij overhalen om mijn haar te verven. Het stond toch best wel leuk, dus ik ging overstag en bleef regelmatig de kapper bezoeken. Fijn dat er zo’n overweldigend aanbod aan kappers was. Zo kon ik vergelijkend warenonderzoek doen. Mijn conclusie was dat ze allemaal verf gebruikten waar mijn haar erg rood van werd en waar mijn hoofdhuid allergisch op reageerde. Dus, na een jaar of twee hakte ik de knoop door en liet mijn haar weer peper-en-zout kleurig worden. Totdat onze oudste dochter naar school ging.

Ik was er op voorbereid dat de kleuters uit haar klas weleens oma tegen mij zouden kunnen zeggen in plaats van mamma. Maar ik had nooit gedacht dat ouders en grootouders op het schoolplein dat ook zouden doen! Dat was de aanleiding om de kapper weer te vragen om mijn grijze haar te verdoezelen. Na een mislukt experiment met strepen in mijn haar die roze kleurden, besloot ik toch maar te kiezen voor een geheel geverfd hoofd.

Wat was ik stiekem jaloers op mijn zus, die toen nog in Nijmegen woonde. Zij kon met verkeerde schoenen, een oude jas en grijzende lokken de kinderen van school halen en viel niet uit de toon tussen de vele moeders die er net zoals zij uitzagen.

Ook nu reageerde mijn hoofdhuid na een aantal jaar weer overgevoelig. Als ik de veters van de kinderschoenen strikte en één van de kinderen leunde tegen mijn hoofd dan was dat pijnlijk. Als ze uit balans raakten en per ongeluk houvast zochten in mijn haar, dan deed dat behoorlijk pijn. Foute boel dus. Na zes pijnlijke jaren van haarverven, hakte ik de knoop door. Ik zou zonder haarverf verder door het leven gaan. Tot mijn grote verbazing kwam er een prachtige zilver-witte bos haar te voorschijn toen ik stopte met verven. Ik kreeg meer complimenten over mijn haar dan ooit. En waar ik helemaal verbaasd over was: een jaar geleden kwamen enkele moeders ineens met een grijs geverfd hoofd het schoolplein op. En niet alleen op school, ook in de winkel, in de trein, in de stad zag ik ineens jonge vrouwen met grijs-wit haar. Zou dat betekenen dat mijn haarkleur ineens in de mode was? Ik weet het inmiddels wel zeker. Ik geniet daarom nu iedere dag volop van mijn - gratis -  witte haar. En ik wacht eigenlijk op de dag waarop één van die jonge vrouwen vraagt welke merk haarverf ik gebruik.